Category is: Historia voguingu

Category is: Historia voguingu
Grafika: Mehdi Bahmad

Jak wiadomo, voguing jest integralną częścią kultury ballroom. Jednak jak wyglądał proces przemian, który ukształtował voguing jaki znamy dziś?

Kolorowe lata 80. charakteryzowały się odkryciem potencjału syntezatorów, co wpłynęło na kształtowanie się różnego typu muzyki elektronicznej: od synth-popu, przez house, po techno. Rozwijająca się jednocześnie kultura balowa nierozłącznie związana była z miejskimi klubami, w których chętnie prezentowano dźwiękowe innowacje. Elektroniczna muzyka, o wyraźnie zaznaczonym bicie, znacząco wpłynęła na kształt voguingu.

Tak samo jak w przypadku dragu, tak i tu nie da się jednoznacznie określić pochodzenia fascynującego tańca. Przyjmuje się, że za nazwę odpowiadała Paris Dupree – drag queen, która pewnego wieczora otwierała magazyn Vogue na losowych stronach, parodiując widziane w nim pozy modelek. Mówi się też, że voguing narodził się nieco wcześniej, wśród czarnych, queerowych więźniów, którzy pojedynkowali się tanecznie w zakładach karnych. Podejrzewa się, że właśnie dlatego dzisiejszy voguing w kulturze ballroom jest przedmiotem rywalizacji między zawodnikami, którą wygrywa ten sprawniejszy, tańczący z większą gracją, zbierając gorętsze oklaski publiczności.

Resztę artykułu znajdziesz pod filmem.

Pierwotną formę voguingu nazywamy dzisiaj Old Way. Charakterystyczny rodzaj voguingu inspirowany był pozami modelek, hieroglifami, a nawet sztukami walki. Oryginalnie opisywało się go jako Pop Dip and Spin, co odnosiło się do geometrycznych i precyzyjnych pozycji oraz obrotów kończonych na ziemi. Energia w Old Wayu charakteryzuje się swego rodzaju zachowawczością i opanowaniem. Wynikało to z popularyzacji sceny ballroomowej. Rozkwit muzyki elektronicznej ściągnął do klubów wiele różnych środowisk. Queerowi członkowie społeczności bali się, że kobieca ekspresja ściągnie na nich kłopoty ze strony tłumnie przybywających do klubów cishetero mężczyzn. Decydowali się więc nie wyróżniać z tłumu zbytnią teatralnością.

Następna kategoria, New Way, była potrzebą odmiennego prezentowania się podczas występu przez młodsze pokolenie tancerzy. Wtedy też pojawiły się terminy rozróżniające dwie podkategorie i starsza z nich została nazwana Old Wayem. Nowi voguerzy rozszerzyli ruchy prezentowane w tańcu o elementy wymagające znacznego rozciągnięcia i elastycznego ciała. Na balach zaczęto zwracać uwagę na Precision of Movement, Floor Performance czy Hand Performance. W New Wayu widać wyraźne wpływy gimnastyki i baletu.

Ostatnia i najmłodsza podkategoria to z kolei wynik buntu transpłciowych kobiet i drag queens, które pragnęły wyrażać swoją kobiecość w tańcu i miały dość ograniczania ich ekspresji. W każdej z podkategorii zwraca się wielką uwagę na tzw. attitude, często bardziej niż na umiejętności techniczne, jednak niewątpliwie to Femme kojarzone jest z niezwykle ważnym znaczeniem (kobiecej) energii.

Femme to styl teatralny do granic możliwości, w którym przedstawiana kobiecość zahacza o jej parodiowanie. Wraz z jej powstaniem zdefiniowanych zostało pięć głównych elementów: Duckwalk, Catwalk, Hands Performance, Floor Performance oraz Spin and Dip, będących podstawą współczesnego voguingu.

 

 

 

Tekst: Marta Drzewiecka